Neem deel aan de "Papa Pintjes"-wedstrijd!

Het zal jullie niet ontgaan zijn: ten huize WestkustMedia hebben we een boontje voor KVVC-spits Papa Sene. Zie hier, en hier, en hier en hier en ook hier. Het is dan ook écht een charmante jongen met een knap levensverhaal, van asielzoeker tot profvoetballer. Op 1 januari ruilt “Paps” zijn KVVC-shirt in voor dat van Cercle Brugge. Uiteraard zal elke blauwwit-supporter de carrière van Papa blijven volgen. En zullen wij het woord “sirkeltrutte” drie seizoenen lang niet in de mond nemen, wat een onmenselijke prestatie zal zijn. Anyway: dit alles bracht onze Westoek-Wouter op een idee: de “Papa Pintjes”-wedstrijd. Voor meer info hierover én voor een prachtig “afscheidsartikel” over Papa Sene, klik “Verder lezen”.

De opzet van onze “Papa Pintjes”-wedstrijd is heel eenvoudig: voorspel de datum en het tijdstip waarop Papa Sene voor het eerst in een officiële competitie- of bekerwedstrijd zal mogen aantreden voor Cercle. Iedereen mag één keer gokken op de daartoe voorziene Facebook-pagina. Let wel: gokken kan tot uiterlijk 1 januari 2011. De persoon die er het dichtst bij zit, krijgt zijn aantal lichaamskilo’s in pintjes uitgedrukt. Als u dus 85 kg weegt, dan doen wij u 85 pintjes cadeau. Te consumeren met mate, maten en dit in de kantine van KVVC, of course. Dikzakken hebben dus een streepje voor. Go for it, Bart De Wever!

Hoe deelnemen aan de "Papa Pintjes"-wedstrijd?

1. Surf naar de Facebookgroep "Papa Pintjes"-wedstrijd.

2. Maak je lid.

3. Waag een pronostiekje: datum én tijdstip.

4. Doe het voor 01.01.2011, of je bent eraan voor de moeite.

5. Wacht af en wie weet win je je lichaamskilo's in pintjes uitgedrukt. Dus bijvoorbeeld 85 kg = 85 pintjes. Te consumeren in de kantine van KVVC.

Ter info: bij een ex aequo moeten de finalisten een penalty-cup ondergaan... 

 

LEES HIER HET KNAPPE "AFSCHEIDSARTIKEL" OVER PAPA SENE, UIT HET LAATSTE NIEUWS VAN VANDAAG 23/12/2010. AUTEUR WOUTER DEVYNCK.

"Ik moét slagen"

Kerstmis en Nieuwjaar zijn traditioneel de feesten waarbij goedheid en naastenliefde wordt nagestreefd, maar het mooiste kerstverhaal werd geschreven door Papa Sene (20). De Senegalese spits die hier anderhalf jaar geleden asiel aanvroeg en tot vandaag nog de wagens van de politie van Koksijde wast, tekende begin deze week een profcontract bij Cercle Brugge tot 2013. "Het is echt zot hoe snel het allemaal gegaan is. Ik kan het amper geloven."

"Noem me maar 'Paps', zoals iedereen hier", begroet Papa Sene ons hartelijk. "Gek toch hoe iedereen mijn voornaam zo grappig vindt. Bij Real Madrid loopt er een Pepe rond, bij Standard is er Mémé Tchite en bij Roeselare een Mama Dissa. (lacht zijn tanden bloot) Awel, dan is Papa toch niet zo spe-ciaal?"

Plaats van het interview is het lokale politiekantoor van Koksijde, waar 'Paps' duidelijk een graag geziene gast is. Vandaag is de Senegalees er aan zijn allerlaatste werkdag toe, sinds het OCMW hem er in de middag aan het werk zette als klusjesman. Nu eens waste hij auto's, dan weer sprong hij bij in het bureau. "Nooit gedacht dat ik het zou zeggen, maar ik ga de politie echt missen. Ze hebben mij vanaf de eerste dag opgenomen als was ik familie. Terwijl ik hier toekwam met knikkende knieën. "Als voormalig vluchteling was ik immers bijzonder nerveus, kun je je voorstellen. (glimlacht) Maar nu hou ik van mijn chefs (zoals hij elke politieagent noemt, red.) en zij houden van mij."

Na het 'politiewerk' was 's avonds alles op het voetbal toegespitst en trainde hij bij zijn ondertussen ex-club, de West-Vlaamse derdeklasser Coxyde. 's Morgens volgde hij Nederlandse les, een taal waarin hij zich steeds beter uitdrukt. En zeggen dat hij in mei 2009 amper van het bestaan van België afwist, toen hij hier illegaal arriveerde. In zijn rugzak enkel wat kleren en dvd's van een paar van zijn matchen in Senegal.

'Ontsnapt' uit hotel

"Ik had problemen in Senegal, dus wilde ik er absoluut weg. Ook al omdat ik profvoetballer wilde worden en je daarvoor in Europa moet zijn. Toen we met de nationale ploeg van min-18-jarigen in Zaragoza speelden en een Europees visum voor één maand kregen, zag ik mijn kans schoon. Voorwaarde is wel dat ik mijn familie in het ongewisse moest laten. Want ik verafgood mijn moeder en als ik het haar verteld had, had ze me gesmeekt te blijven. En ik wéét dat ik daar niet had aan kunnen weerstaan. Met een paar zijn we weggevlucht uit het hotel. Via Barcelona trok ik naar Brussel, waar ik na mijn asielaanvraag al snel werd overgeplaatst naar het opvangcentrum in Menen."

Daar ging letterlijk een heel nieuwe wereld open voor Sene, maar niet diegene die hij gehoopt had. "Weet je, in Afrika denkt iedereen dat Europa de hemel op aarde is. En dat is ook zo... voor hen die hier slagen. Maar je moet er wel keihard voor werken. Kijk naar het verhaal van Coulibaly (Senegalese spits van AA Gent die eerst als schoonmaker en in de bouw werkte vooraleer hij via provinciale bij KV Kortrijk terechtkwam, red.). Ik had het enorm zwaar in Menen. Een opvangcentrum, dat voelt aan als een gevangenis. (kijkt bedrukt) Je zit daar samengepakt met meer dan honderd mensen die je niet kent en er wordt je gezegd wat je kan en mag doen. Dat doet iets met een mens... (herpakt zich) Ik zat toen vol woede, stak mezelf in de problemen en had echt spijt van mijn vlucht."

En toch duurde het nog twee maanden vooraleer hij de moed had om zijn moeder te bellen. "Het moment dat mijn moeder mijn stem weer aan de telefoon hoorde, was het gelukkigste van haar leven. Natuurlijk was ze kwaad omwille van de angsten die ik haar had doen doorstaan, maar ze was vooral blij dat ik oké was." Oké kwam het beetje bij beetje ook in het asielcentrum. Dankzij het voetbal en directeur Thomas Peirsegaele. Die zag dat Papa Sene een snelle en balvaste spits in de onderlinge toernooitjes in het centrum iedereen op een hoopje speelde. En loodste zijn beschermeling binnen bij eersteprovincialer Menen, waar hij mocht meetrainen. "Ik heb alles aan Thomas te danken, maar dát was een tegenvaller", glimlacht Sene. "Ik dacht immers dat het om een eersteklasser ging. Tot ik het oefenveldje zag..." Maar het ging vervolgens razendsnel. 17 doelpunten maakte Sene en Menen miste op een haar na de promotie. Er volgden heel wat voorstellen, maar Papa Sene koos voor derdeklasser KVV Coxyde, dat getipt werd door Francky Dury, coach van AA Gent.

Dochter van coach

"Ik was nog niet klaar voor eerste klasse. Bovendien werd ik bij Koksijde ook als mens opgevangen. Héél belangrijk voor mij, vandaar ook dat ik voor Cercle Brugge koos. Ik hoor van iedereen dat dat een heel familiale club is. Daar heb ik nood aan, omdat ik mijn familie zo hard mis. Ik ga eerlijk zijn, zonder Amelie was ik allang weer vertrokken naar Senegal." De naam is gevallen: Amelie Vandenheede, de Brugse scone met wie hij nu al drie maanden samen is en die rechten studeert in Leuven. Eveneens dochter van Coxydetrainer Hugo Vandenheede. "De coach heeft al gezegd dat hij het vreemd vond dat ik scoorde telkens zijn dochter kwam kijken." (lacht)

En Sene bleef scoren, in zoverre dat na amper een half jaar derde klasse naast Cercle ook Anderlecht, AA Gent, KV Mechelen, Westerlo en Zulte Waregem interesse toonden. "Dat ik voor Cercle koos omdat Amelie er woont? Neen, ik heb bewust voor Cercle geopteerd. (glimlacht) Anders had ik toch voor Club gekozen, want ook zij toonden interesse. Het is nog vroeg, maar ik hoop echt dat het blijft duren. Dit zou wel eens de vrouw van mijn leven kunnen zijn, ik kan haar echt alles vertellen."

"Amelie houdt me hier op haar eentje recht. Ze is intelligent en weet van aanpakken. Zo zegt ze me voortdurend dat ik moet kalm blijven als ik geconfronteerd word met racisme. En dat is al gebeurd, geloof me. Ongelooflijk wat je als kleurling op het veld allemaal naar het hoofd geslingerd krijgt. Ik heb al met tranen op het veld gestaan, maar ik heb nooit gereageerd. Ook niet toen een trainer me zelfs eens een slag in de maag verkocht. (lacht) Ik mag ook niet, want Amélie zegt dat ze me zal verlaten als ik me laat vangen. Ach, het ligt ook niet in mijn aard. Ik ben een heel warm en sociaal persoon. En van mijn grootmoeder, die me opgevoed heeft als was ze mijn moeder, heb ik eerlijkheid en rechtvaardigheid aangeleerd gekregen. Vandaar dat ik gezworen heb dat ik nooit drugs zal nemen of in de criminaliteit zal terechtkomen. Dat ben ik haar verschuldigd."

Frieten

De enige zonde die Sene zich wel veroorlooft zijn... frieten. "Met Samoeraisaus, heerlijk! Maar ik weet dat ik er mee moet stoppen als ik het wil maken als prof. Bob Peeters heeft me al gewaarschuwd dat hij mij op stage op één kamer zal steken met een van de meest professionele spelers van Cercle. Toen ik na Gent-Rijsel ging eten met Francky Dury, keek die ook al verbaasd op toen ik biefstuk-friet bestelde. Hij zei dat ik zo nooit zou scoren. Maar dat deed ik de dag nadien wel. (lacht) Ik liet Dury meteen een berichtje bezorgen dat hij Coulibaly vanaf nu beter ook frieten zou laten eten."

"Ik zal met plezier het profbestaan instappen. Nu al heb ik er veel voor over. Ik woon in De Panne, maar loop altijd naar Koksijde voor het werk (ruim zes kilometer, red.) in plaats van met de tram te rijden. Kijk, ik heb geen keuze. Als ik ooit nog naar Senegal wil terugkeren, dan moét ik immers slagen. Ik heb ook altijd gezegd dat alles moest wijken voor het voetbal. Alleen voor Amelie wil ik een uitzondering maken. Als ik met haar samen ben, vergeet ik het voetbal eventjes. Ze maakt me echt gelukkig. Zo heb ik met haar voor de eerste keer in mijn leven mijn verjaardag (13 december, red.) gevierd. We zijn samen een kostuum gaan kopen. Terwijl ik altijd hiphopkledij draag. Maar het moet van Amelie voor het familiefeest. (glimlacht) Geen probleem hoor, net zomin als de pyjama die ze voor me gekocht heeft. Ik droeg altijd voetbalshorts om te slapen, maar dat vond ze maar niets. (lacht opnieuw) Ik had nog nooit een pyjama gezien, maar voor haar doe ik alles."

Papa Sene, gisteren nog aan de slag als klusjesman bij de Politie Westkust, volgende week profvoetballer bij de tweede club van Brugge.